مُوسى إِماماً وَ رَحْمَةً » * « 1 » در اصل « . . . وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ اماما و رحمه و من قبله كتاب موسى » بوده است و خيال كرده‌اند با اين جابه‌جايى ، معناى آيه از دست رفته است . آنان اضافه مىكنند : امثال اين روايات فراوان است . « 2 » اما همهء اينها سخنانى بيهوده و متّكى به خبر واحد است و خبر واحد در جايى كه قطع و يقين لازم است ارزش و اعتبارى ندارد و همين بحث در مورد تبديل موضعى نيز صادق است ، چون نظم قرآن را - كه اعجاز مبتنى بر آن و تركيب خاص الفاظ است - درهم مىريزد . همان بحث در تحريف به نقص نيز مطرح است ، چرا كه كم شدن كلمه يا كلماتى از يك جمله - كه در شكلى زيبا و دل‌انگيز تركيب يافته - نظم آن را برهم مىزند و زيبايى و دلربايى نخستين آن را از ميان مىبرد و مجالى براى تحدّى با آن باقى نمىگذارد . اين نكته‌اى است كه قائلان به تحريف از آن غفلت ورزيده و به قداست قرآن كريم ضربه زده‌اند . آنان پنداشته‌اند اسم امير المؤمنين عليه السّلام در موارد متعددى از قرآن كريم بوده و حذف شده است ، غافل از آن‌كه اگر اسم امام را در آن‌جاها بگذاريم آن زيبايى و دلربايى متين و ثابتى كه قرآن دارد از بين مىرود ؛ علاوه بر آن كه اصلا نيازى به نام بردن نيست و روايات در اين زمينه ، تنها به شأن نزول آيات اشاره مىكند نه اين‌كه بخواهد كلمه‌اى بر آن بيفزايد . در اين‌جا به ذكر نمونه‌اى بسنده مىكنيم و موارد ديگر را در فصل آينده يادآور

--> ( 1 ) . هود ( 11 ) آيهء 17 : آيا آن كسى كه دليل آشكارى از پروردگار خويش دارد و به دنبال آن شاهدى از سوى او مىباشد و پيش از آن ، كتاب موسى پيشوا و رحمت بود ( همچون كسى است كه چنين نباشد . ) و در صورت ادّعايى : . . . و به دنبال آن شاهدى از سوى او مىباشد / كه پيشوا و رحمت بود و پيش از آن كتاب موسى بود / . ( 2 ) . مجلسى ، بحار الانوار ، ج 90 ، ص 26 - 27 .